HomeRumblingsSoftwareTravelingArchivesAbout
May 2011 Archives

Θέλει νιονιό, όχι Νιόνιο

Ο Σαββόπουλος βγήκε και είπε να στείλουμε τους μετανάστες στα νησιά να δουλεύουν τη γη υποβοηθούμενοι από τον Ο.Η.Ε.

Η πρώτη αντίδραση ήταν “ΤΙ;!!!;;;!!” αλλά το παρόν συντάχθηκε γιατί η δεύτερη αντίδραση – και πιο τρομακτική – ήταν “για κάτσε, εδώ κάτι ανάλογο σκέφτηκες κι εσύ κάποτε”.

Ας το δούμε λοιπόν ψύχραιμα και πολιτισμένα το θέμα: Είναι γεγονός ότι τα μεγάλα αστικά κέντρα της Ελλάδος – και τα δύο – αντιμετωπίζουν ένα τεράστιο πρόβλημα υποβάθμισης λόγω της συρροής μεγάλου αριθμού “παρανόμων” μεταναστών και πλήρους έλλειψης προγραμματισμού και υποδομών.

Και οι κυνικοί ανάμεσα μας μπορούν άνετα να χασκογελάσουν και να σχολιάσουν με υφάκι: “εδώ δεν έχουμε προγραμματισμό και υποδομές για τους ‘νόμιμους’ και ντόπιους, τι περιμένεις;”.

Να το πω ξερά: Με ή χωρίς μετανάστες, νόμιμους ή παράνομους, ντόπιους ή αλλοδαπούς, η Αθήνα και η Θεσσαλονίκη ως πόλεις παρουσιάζουν ένα άθλιο τοπίο με ραγδαία υποβάθμιση της ποιότητας ζωής των κατοίκων τους. Οι πραγματικοί λόγοι οφείλονται αποκλειστικά και μόνο στους Έλληνες, τη μυωπική αντιμετώπιση χρόνιων προβλημάτων και τον πολιτικάντικο λαϊκισμό που διέπει την τοπική αυτοδιοίκηση.

Το να κατηγορείς τους μετανάστες είναι απλώς μια απόδειξη των παραπάνω.

Θυμάμαι ακόμα τα άρθρα και τις συζητήσεις για τον υδροκεφαλισμό του ελληνικού κράτους, εκεί στα τέλη της δεκαετίας του ‘80. Τότε το τέρας της Αθήνας τροφοδοτούνταν από την εσωτερική μετανάστευση 20 και πλέον χρόνων. Δεν άλλαξε τίποτα για άλλα 20 χρόνια (ή μάλλον άλλαξε: έγινε κι η Θεσσαλονίκη καρμπόν με την Αθήνα) και τώρα που τα δανεικά κόβονται μερικοί – και όσο περνάει ο καιρός όλο και περισσότεροι – πέρνουν την απόφαση και την κάνουν από τις πόλεις. Πίσω στην επαρχία για μια καλύτερη ζωή: Καθαρός αέρας, αργοί ρυθμοί, λιγότερο άγχος, πράσινο, μπαξέδες, ποιότητα ζωής.

Για όσους από μας έχουν κάνει και κάποια χρόνια στο εξωτερικό το να μένεις στη Βέροια, Κατερίνη, Δράμα, Κιλκίς (ή ακόμα καλύτερα σε οποιοδήποτε από τα ενδιάμεσα χωριά) και να δουλεύεις Θεσσαλονίκη δε φαντάζει και τόσο απίθανο. Γιατί δεν είναι τόσο απίθανο; Μα γιατί χρειάζεται μια ωρίτσα το πολύ από πόρτα σε πόρτα. Γιατί την ίδια ώρα θες κι από Καλαμαριά στο κέντρο. Γιατί υπάρχει δρόμος. Και αν υπήρχε τρένο δεν θα υπήρχε καν συζήτηση.

Και σου λέω, εντάξει στείλε τους μετανάστες στα νησιά. Κι εκεί που έχουν ερημώσει τα χωριά και τα χωράφια είναι σε αγρανάπαυση εδώ και χρόνια. Υπάρχουν οι δυνατότητες για κάτι πολύ καλό.

Θα φτιάξεις όμως κέντρα υγείας, θα μπουν τακτικές ακτοπλοϊκές συγκοινωνίες όλο το χρόνο (κι όχι μια φορά το μήνα κι άμα λάχει το ρημάδι να μη πέρνει νερά), θα υπάρχουν ελικόπτερα που να πετάνε κι όταν δεν έχει μπουνάτσα. Θα φροντίσουμε για το νερό, για τα σκουπίδια, για το ρεύμα. Κοινώς θα γίνουν οι υποδομές που ζητάνε όσοι το δαγκώνουν κι ακόμα κάθονται εκεί στην άγονη γραμμή.

Όσο φερόμαστε στους μετανάστες σαν παρακατιανούς τρίτης κατηγορίας, άξιους μόνο για ότι εμείς οι ίδιοι θεωρούμε απάνθρωπο και ανάξιο μας, θα συνεχίσουν να χειροτερεύουν τα προβλήματα.

Και όσο τίποτα από αυτά δε γίνεται, και μόνο η σκέψη τέτοιων προτάσεων βρωμάει αλαζονεία και ρατσισμό.

Κι αν τα κάνεις αυτά βρε Κράτος, σάλτα και γαμήσου που θα σ'αφήσω να στείλεις μόνο τους μετανάστες. Θα πάω κι εγώ ρε!

Continue Reading…

Posted by Vassilis Rizopoulos on May 19, 2011

Κουβάρι

Παρακολουθώ τα γεγονότα και χάνομαι σε μια δίνη συναισθημάτων, ως επι το πλείστον σκοτεινών.

Ντροπή για τον τόπο αυτό, τον τόπο που διάλεξα να μεγαλώσω τα παιδιά μου. Ντροπή γιατί είναι ο τόπος μου και γεννάει τέρατα σαν αυτά που λυμαίνονται τους δρόμους της Αθήνας. Ντροπή γιατί ως μικροαστός οικογενειάρχης δεν πρόκειται να βγω στους δρόμους με την κάμερα στο χέρι.

Θλίψη, για τον τόπο μου, την κατάντια μας. Για τους ανθρώπους που μην έχοντας στον ήλιο μοίρα ήρθαν στη χώρα του Δία, του Ξένιου Δία, χωρίς να υποπτεύονται το τι τους περιμένει. Θλίψη γιατί την επόμενη φορά που θα συναντήσω έναν μπορεί και να τιναχτεί από τον τρόμο πριν προλάβω να του εξηγήσω ό,τι δεν…δεν είμαστε όλοι κρετίνοι.

Αποσβολωμένη έκπληξη για τη μαζική αθλιότητα κυβερνώντων, δημοσιογράφων, αστυνομίας.

Και οργή. Οργή για τους μικρόκακους Έλληνες, τους Έλληνες της ελάχιστης μνήμης, αυτούς που μεγαλώσανε με τις ιστορίες της ξενιτιάς και της μεγάλης φτώχιας, ανιστόρητοι, μικρόμυαλοι, δειλοί.

Οργή μαίνουσα, που υπογραμμίζει όλες τις σκέψεις και όλες τις αντιδράσεις.

Ένα κουβάρι έχουν γίνει όλα και ψάχνω λόγια να τα εκφράσω, μια διέξοδο για όλο αυτό το σκοτάδι.

Ο μεγάλος Χατζιδάκις έγραψε πριν από 25 χρόνια “Μια μωβ σκιά Μαΐου σκέπασε την Αθήνα. Κι όμως δεν βρέθηκε ένας δημοσιογράφος, μια εφημερίδα ν‘ αγανακτήσει και να διαμαρτυρηθεί, να καταγγείλει την αλήθεια για αυτό το τρίγωνο του αίσχους.”

Και 25 χρόνια μετά, η επόμενη γενιά επαναλαμβάνει τα ίδια μοτίβα.

Ανιστόρητοι, μικρόμυαλοι, δειλοί.

Continue Reading…

Posted by Vassilis Rizopoulos on May 13, 2011