ο Βερολίνο είναι από τους αγαπημένους μου προορισμούς, και ένα από τα μέρη που επισκέφτομαι πολύ συχνά τα τελευταία χρόνια.
Αυτή τη φορά το Σαββατοκύριακο το πέρασα στα σύνορα Kreuzberg – Neu Köln (περιοχή γνωστή και ως Kreuzköln).
Είναι μια περιοχή με μεγάλο ποσοστό αλλοδαπών κυρίως Τούρκων. Μη ξεχνάμε ότι είναι δίπλα στο Kreuzberg που πρέπει να έχει το μεγαλύτερο τούρκικο πληθυσμό έξω από την Τουρκία – κάτι σα τη Μελβούρνη για τους Έλληνες.
Το Σάββατο ήταν ευχάριστα, καθώς μαζευτήκαμε γνωστοί και φίλοι και το απόγευμα εξελίχθηκε σε βραδιά με…αμπελοφιλοσοφίες.
Την Κυριακή ο καιρός μας έκανε το χατήρι και έτσι βγήκαμε μια βόλτα στο κανάλι για να φτάσουμε μέχρι το πάρκο του Treptow και επ’ευκαιρία να κάνουμε και λίγο τουρισμό.
Στο πάρκο βρίσκεται το μνημείο που έχτισε ο σοβιετικός στρατός για να τιμήσει τους πεσόντες του 2ου παγκοσμίου πολέμου. Είναι το μεγαλύτςρο από τα 3 μνημεία/νεκροταφεία όπου θάφτηκαν οι 80000 νεκροί σοβιετικοί της μάχης του Βερολίνου (στο Treptow βρίσκονται οι 7000).
Σε τυπικό σοβιετικό στυλ το μνημείο ήταν για χρόνια το μεγαλύτερο του κόσμου, μέχρι που το 1967 οι ίδιοι οι σοβιετικοί έχτισαν ένα έξω από το Στάλινγκραντ (που τώρα λέγεται Βόλγογκραντ).
Και τώρα βρίσκεται στη μέση ενός πάρκου/δάσους όπου μπορεί κανείς να απολαύσει την απογευματινή του βόλτα κυριολεκτικά μέσα στη φύση.
Από τη μια το ότι όλοι αυτοί οι νεκροί δώσαν τη ζωή τους για να μπορούμε εμείς να κάνουμε την όμορφη βόλτα στο πάρκο, από την άλλη η παράνοια του τιμήματος σε βάζουν σε σκέψεις.
Το πρώτο “ταξίδι” της χρονιάς, ξεκλέβωντας λίγο χρόνο για μια κάθοδο στη Βαρκελώνη άρχισε λίγο επεισοδιακά. Αρχικά ήταν προγραμματισμένο να κατέβω στη Narbonne αλλά μια απεργία των σιδηροδρομικών στη Γαλλία επιμήκυνε τη διαδρομή μιας και το τρένο κατέληξε στην Avignon.
Ο καιρός στη Γερμανία ήταν μίζερος και καταθλιπτικός και η προοπτική να οδηγήσω 200 χιλιόμετρα παραπάνω στη λιακάδα δε με πείραξε καθόλου.
Γαλλία
Η τελευταία φορά που είμουν στην Avignon ήταν το 1998, αλλά μου είχε κάνει μεγάλη εντύπωση αυτή η πάλαι ποτέ παπική έδρα, με το εντυπωσιακό παπικό παλάτι και τα τείχη της πόλης να βλέπουν στο ποτάμι.
Αυτή τη φορά την παλιά πόλη και τα τείχη τα είδα μόνο από έξω, φεύγοντας από το σταθμό και διασχίζοντας την πόλη σε αναζήτηση του δρόμου για το νότο. Ο καιρός ευτυχώς εκπλήρωσε τις προσδοκίες, το Navilock ξεκίνησε την καταγραφή και η μπέμπα βγήκε στο δρόμο.
Το Avignon – Narbonne από τις εθνικές οδούς είναι σαφώς πιο ευχάριστο από τη διαδρομή του αυτοκινητόδρομου και είναι και μια διαδρομή που δεν την είχα δει. Εξαιρετικοί δρόμοι, ήσυχα χωριουδάκια. Αυτή την φορά δεν πέτυχα υπαίθριες αγορές, αλλά είναι κάτι για το οποίο αξίζει κανείς να έχει το νου του όταν ταξιδεύει τους παραδρόμους της Γαλλίας. Η ποικιλία των τυρών και οι κατά τόπους λιχουδιές που συναντάς αξίζουν τον κόπο και με το παραπάνω. Φυσικά χρειάζεται και κάποιος που να μπορεί να συνεννοηθεί – όχι απαραίτητα στα γαλλικά, και η νοηματική/δεικτική φέρνει πάντα αποτελέσματα αν και τα προβλήματα αρχίζουν όταν προσπαθεί κανίς να μαντέψει τα νούμερα.
Μετά τη Nimes η διαδρομή δεν κρύβει εκπλήξεις οπότε μπαίνω στον αυτοκινητόδρομο, να ανοίξει το γκάζι και να φύγουνε τα βαρετά χιλιόμετρα πιο γρήγορα.
Πολλές φορές το έχω πει, ας το γράψω και μία: Στους σταθμούς των αυτοκινητοδρόμων της Γαλλίας μπορεί κανείς άνετα να κάνει διακοπές. Έχει πράσινο, σκιά, τουαλέτες, χώρους για να καθίσεις, μίνι μάρκετ και παιδικές χαρές, ό,τι δηλαδή περιμένει κανείς σε κάθε αξιοπρεπές κάμπιγκ.
Αλλά ο σκοπός μου είναι να φτάσω παραλία και δη σε ισπανικό έδαφος οπότε η στάση στο Aire du Rivesaltes είχε την ελάχιστη δυνατή διάρκεια.
Στη νότια Γαλλία τα σύνορα μπορεί κανείς να τα περάσει με 3 τρόπους:
Από την εθνική οδό περνώντας από Le Boulou, μια διαδρομή με πολλές στροφές που καταλήγει στο χαοτικό συνοριακό χωριό. Ακόμα διατηρεί την ατμόσφαιρα των χρόνων που τα σύνορα δεν ήταν απλώς μια γραμμή στο χάρτη, αλλά σήμαιναν διαβατήρια και συνοριακούς ελέγχους. Γεμάτο με μαγαζιά που εκμεταλεύονται τη διαφορά τιμών μεταξύ των δυο χωρών, μια πανδαισία χρωμάτων και θορύβου.
Από τον αυτοκινητόδρομο, περνώντας την εντυπωσιακή γέφυρα που καταλήγει στη συνοριακή γραμμή, πάνω από το πέρασμα. Σου προκαλεί δέος και (όταν φυσάει) τρόμο το πέρασμα της.
Αλλά με διαφορά το αγαπημένο μου πέρασμα των συνόρων είναι ο δρόμος που αγκαλιάζει την ακτή. Έχω πάντα την αίσθηση ότι ακροπατώ γύρω γύρω από τα δάκτυλα ενός γίγαντα.
Η διαδρομή είναι εκπληκτική, με το βουνό από τη μια μεριά, τα αμπέλια σκαρφαλωμένα στις πιο απίθανες κλίσεις και τη θάλασσα από την άλλη. Οι στροφές αποκαλύπτουν συνέχεια μικρούς όρμους και τα σύνορα κρύβουν ακόμα μια έκπληξη: Τους τερματικούς σταθμούς των τρένων, στο Cerberes και το Portbou.
Τα σιδηροδρομικά δίκτυα Ισπανίας και Γαλλίας δεν είναι συμβατά, για αυτό άνθρωποι και εμπορεύματα μεταφορτώνονται σε αυτούς τους τερματικούς σταθμούς.
Βασικές ανάγκες
Βγαίνοντας από τη σκιά του βουνού στην ισπανική πλευρά η ώρα είναι περασμένη και η πείνα αρχίζει να υπερισχύει της όρεξης για οδήγημα. Με την είσοδο στην ΝΙΙ, την εθνική από Figueres για Βαρκελώνη (και πέρα) η ανάγκη για στάση γίνεται επιτακτική.
Κι εκεί κάπου, περνώντας ένα σταυροδρόμι στη μέση του πουθενά, με παίρνει μια οσμή που ενεργοποιεί τους σιελογόνους αδένες και με κάνει να γυρίσω επιτόπου.
Grill L’Estacio. Από την αρχή τα σημάδια ήταν πολύ ευχάριστα. Το πλησιέστερο χωριό βρίσκεται γύρω στα 4 χιλιόμετρα μακριά, αλλά έξω από το γκριλ είναι παρκαρισμένα αρκετά αμάξια και μάλιστα, έχουν όλα ισπανικές πινακίδες. Η είσοδος στο μαγαζί ενισχύει την εντύπωση. Η (προφανώς) μήτηρ βρίσκεται πίσω από την μπάρα και αφεντεύει τους ντόπιους, ενώ η δε (προφανώς) θυγατέρα σερβίρει τα τραπέζια υπό το άγρυπνο βλέμμα της μητρός. Τώρα ποιόν επέβλεπε η μήτηρ, θυγατέρα ή θαμώνες, δεν έμεινα αρκετά για να το διαπιστώσω.
Συνεπώς έχουμε μια οικογενειακή επιχείρηση η οποία χαίρει της εκτίμησης των ντόπιων. Οι καλύτερες προϋποθέσεις για ένα πεντανόστιμο μεσημεριανό.
Εκεί που πραγματικά μολόγησα την τύχη μου ήταν όταν λίγο αφότου διάλεξα τραπέζι δίπλα σε δυο μεσόκοπους κυρίους οι οποίοι είχαν μια ζωηρή συζήτηση σε άπταιστα καταλανικά, και πριν έρθει η αφεντικίνα να μου πάρει παραγγελία, φέρνει η κοπελίτσα μία φιδεουά (φιδεουά είναι – χονδρικά μιλώντας – μια παέγια όπου αντί για ρύζι χρησιμοποιείται φιδέ) στους δύο κυρίους.
Πως να το εξηγήσει κανείς; Η παέγια και η φιδεουά είναι σα το μουσακά, τα γεμιστά και το παστίτσιο: ολονών μας η γιαγιά/θεία/μάνα κάνει το καλύτερο του κόσμου. Στα παραδοσιακά πιάτα οι απαιτήσεις των ντόπιων είναι πολύ υψηλές, συνεπώς δεν υπάρχει καλύτερη ένδειξη ποιότητας για ένα μαγαζί από το να βλέπεις ντόπιους να διαλέγουν παραδοσιακά πιάτα.
Είχα ένα χαμόγελο ίσα με τα αυτιά μετά από αυτό.
Παρήγγειλα Gazpacho (που ήρθε και με το πατροπαράδοτο πιατάκι με ντοματίτσα και αγγουράκι – τέλειο) και σουπιά στα κάρβουνα (θεσπέσια), απόλαυσα το γεύμα μου τα μέγιστα και βγαίνοντας ανακαλύπτω ότι τα σύννεφα που είχαν ρίξει μια δυο απειλητικές στάλες πριν σταματήσω έχουν διαλυθεί και λιακάδα και απέραντο γαλάζιο κοσμούν το δρόμο προς τη Βαρκελώνη.
Κάπως έτσι είναι και ο παράδεισος.
Call me wierd, but I do not like GPS navigation. It has proved usefull when maneuvering unfamiliar cities on the way to a business meeting, but on my private travels I prefer to stick with the oldfashioned fold-up maps.
There are two advantages to using a fold-up map:
1. You have a much larger “window” of the map than a GPS navigator shows you (indispensible if you travel distances of 300-1000 Kms in a day), so you get a better overview of the lay of the land.
2. You can get lost
Now that last one, most people would see as a disadvantage. I can hear sounds of “are you serious?!” in the background. Allow me to elaborate:
When I start a trip, a holiday trip, I get on the bike and the holiday starts the moment I close the door behind me, not the moment I arrive at my destination. The route to the destination is part of the holiday (and many a times it has proved the best part of the holiday).
I have stumbled on picturesque villages, small town restaurants that presented cullinary marvels, perfect roads between mountain and sea all of which I would not have seen/tasted/driven if I hadn’t taken a wrong turn somewhere.
The fold-up map keeps me in the general direction I want to go, but does not force me down a well known road and will not scold when I make that wrong turn.
I’ve only had one regret all these years:
Some of those marvelous places I have stumbled on by chance…I have no clue where they are.
And that is where I find GPS great.
I don’t want to know how to get somewhere, I want to know where I’ve been.
I’ve searched for a long time trying to find a GPS recording device, something that will store the GPS coordinates of a route and hopefully allow me to load that data on a computer and get a nice map view of my journey.
It needs to be compact and waterproof, battery operated and preferably have a battery-life measured in days.
There are some GPS receivers in USB-stick form out there at the 200-300 euro range, but they are sold as “spy” devices and unfortunately not widely available in Europe.
Some of the high end GPS navigators, especially those catering to the trekking and climbing afficionados will record the route, but these are expensive (on the 600 euro range) and too large for my taste.
I finally found a product by Navilock, the NL-101H.
It’s a device directed at joggers, a GPS receiver that shows you altitude and coordinates as well as speed of travel, allowing the setting of waypoints and storing the route coordinates.
It can also be used as a GPS receiver plugged into the computer and can lead you back to the start of your route or any of the waypoints you set along the way.
It does what I want it to: saves the route and allows me to load a file with coordinates on the laptop.
It’s battery life is acceptable (it will record a full day’s travel before running out).
It’s resolution leaves something to be desired for motorcycle riders. Doing 130 km/h trackpoints are spaced about 7 km apart making for jumps in the map:
Alas the software bundled with the device is, simply put, horrible. It supposedly can export data in KML and even start Google Earth and show the routes, but I have not managed to do either of those things getting cryptic error messages (the “it doesn’t work” type). It being Windows-only just adds to the minus points. Typical case of good hardware with bungled software support.
What you can do is get a text file with the route coordinates and the waypoints. It stores (latitude,longtidute) in integer format (meaning you have to guess where the decimal point is).
Yes, that is (latitude,longtidute) not the other way around – what where they thinking?
Converting the text file to KML is trivial once you figure that out. It was funny the first time I assumed (longtitude,latitude) and saw I was driving across the arctic instead of the south of France. The second time it was the atlantic, until I found out the correct place for the decimal point.
Trackpoints are not timestamped and no altitude information is stored, which is a pity since the device does give you that information in real time, but I guess the amount of information stored (as well as the time resolution) are limited by the built-in flash memory.
It’s a very nice piece of hardware for it’s price (you can find it for about 130 euros). Unfortunately at the time of writing the NL-101H has dissapeared from the product list of Navilock, although online stores keep listing it for sale.
Το Spreewald είναι μία μοναδική περιοχή περίπου 100 χιλιόμετρα νότια του Βερολίνου, στο κρατίδιο του Βραδεμβούργου.
Είναι μια περιοχή διάσπαρτη με κανάλια μέσα στο δάσος, αγαπημένος τόπος αναψυχής για τους Βερολινέζους, που περνούν τη μέρα τους κάνοντας κανό στα κανάλια και απολαμβάνοντας τη φύση.
Ο πιο εύκολος τρόπος για να φτάσει κανείς είναι με το τραίνο (RE2, RB13) από τον ανατολικό σταθμό του Βερολίνου (Ostbahnhof). Είναι μια ώρα δρόμος μέχρι το Lübbenau, την πρωτεύουσα της περιοχής.
Στο Lübbenau ακολουθεί κανείς τις πινακίδες και φθάνει στα κανάλια οπού πια μπορεί να επιλέξει από δεκάδες μέρη όπου ενοικιάζονται κανό.
Την πρωτομαγιά λοιπόν, ενάντια σε κάθε πρόβλεψη, τα καταφέραμε να ξυπνήσουμε στην ώρα μας και να πάρουμε το τρένο για το Lübbenau.
Η παρέα περιελάμβανε πέραν από το γνωστό δίδυμο των Βασίληδων, τους Πάνο, Ντίνα και Βαλεντίνη (σε πείσμα του πάντα απαισιόδοξου Γιαλελή που από το πρωί κλαιγότανε ότι δε θα ερχότανε κανείς).
Είμασταν εξαιρετικά προετοιμασμένοι, με το “καλαθάκι” μας γεμάτο. Chianti από το Montepulciano, jamón και chorizo από τη Βαρκελώνη (ας είναι καλά ο Θάνος που τα έφερε πεσκέσι την προηγούμενη εβδομάδα), τρία είδη τυριών, ντοματούλες, αγγουράκια και φυσικά εξαίρετο γερμανικό ψωμί.
Μπορεί κανείς να χαθεί κυριολεκτικά μέσα στα κανάλια, ειδικά άμα αποφύγει τα πλατύτερα, όπου και συναντάει κανείς τους περισσότερους εκδρομείς. Εμείς περιπλανιόμασταν για καμιά δυό ώρες μέχρι που βρεθήκαμε σε ένα μικρό φράγμα και αποφασίσαμε να το περάσουμε από ξηράς.
Εκεί, κατά τη διάρκεια της μεταφοράς, βγήκε το καλαθάκι, στρώθηκε και η κουβερτούλα στο διπλανό λειβάδι και η από ξηράς μεταφορά διεκόπει από δίωρο τσιμπούσι μετά μεσημεριανής σιέστας.
Εκεί τραβήχτηκαν και οι τελευταίες φωτογραφίες, μιας και με την επανείσοδο των κανό στο νερό βρήκε και η κάμερα την ευκαιρία να κάνει μια βουτιά και αυτονόητα απεβίωσε.
Κρίμα γιατί ακολούθησαν πολλές στιγμές και τοπία που άξιζε να αποθανατιστούν. Ειδικά προς το απόγευμα, καθώς ο ήλιος άρχισε να πέφτει και η κίνηση στα κανάλια αραίωσε, βρεθήκαμε μόνοι μας με το δάσος να καθρεφτίζεται στο νέρο.
Φυσικά η όλη απόδραση αποθανατίζεται καλύτερα με οπτικοακουστικά μέσα:
Hoy el viejo Zephyr hizo su ultima salida desde Barcelona. Y tambien creo que es su ultimo viaje conmigo. Despues de tantos años y tantos kilometros ya esta la hora de dejarle.
Τελευταία έξοδος από τη Βαρκελώνη, τελευταία φορά που διάσχισε την Gran Via. Άνετο ταξίδι μέχρι τη Narbonne και την επιβίβαση στο τρένο (όπου γράφονται αυτές οι γραμμές). Ο γέρο Ζέφυρος έχει συμπληρώσει 67000 χιλιόμετρα αλλά το μοτεράκι του καλά κρατεί. Και η ευκινησία του μέσα στην πόλη σε σχέση με την μπέμπα είναι τόσο μεγαλύτερη που με στεναχωρεί να τον αποχωριστώ. Αλλά στην ανοιχτωσιά του αυτοκινητόδρομου χωρίς την κάλυψη ενός φέρινγκ αυτός που νιώθει τα χρόνια του είμαι εγώ.
Τώρα μένει να του βρούμε ένα σπίτι, μια οικογένεια να τoν προσέχει και καλή άσφαλτο για ήσυχες διαδρομές.
